Δημοσιεύθηκε στην Απόψεις,Αναδημοσίευση

Μεταξύ κατεργαραίων συνεργασία

Κατά κανόνα οι εθνικισμοί αλληλοτροφοδοτούνται. Οι ανελαστικές θέσεις του ενός ενισχύουν τις ανελαστικές θέσεις του άλλου.  Σε ταραγμένες περιόδους αυτή η αντιπαράθεση οδηγεί σε πολεμική σύρραξη σε ήρεμες περιόδους στην παράταση των εκκρεμοτήτων.

Αυτό συμβαίνει σήμερα στο Μακεδονικό.

Οι εθνικιστές δεν βρίσκονται στην εξουσία ούτε εδώ ούτε στην FYROM, ωστόσο παίζοντας με το θυμικό των λαών και αξιοποιώντας τις προσβάσεις που είχαν οικοδομήσει στην προηγούμενη φάση στους σκληρούς μηχανισμούς των κρατών και στα δίκτυα ενημέρωσης προσπαθούν να υπονομεύσουν τη διαδικασία για την εξεύρεση λύσης.

Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα και παρά το γεγονός ότι τις απόψεις τους χωρίζει άβυσσος, συνεργάζονται παρασκηνιακά για να πετύχουν το στόχο τους που άλλωστε είναι κοινός. «Δεν διαπραγματευόμαστε την αλλαγή της συνταγματικής ονομασίας μας» λέει ο ένας εθνικισμός, «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική» απαντά ο άλλος.

Σοβαρή συζήτηση ανάμεσα στα δύο αυτά ρεύματα δεν είναι δυνατόν να γίνει. Κανένα δεν θέλει να υποχωρήσει. Απομακρυνόμενα από την αφετηρία τους κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Ταμπουρωμένα στις θέσεις τους απαιτούν να μην αλλάξει τίποτε.

Στο επίμαχο θέμα, ποιόν εθνικισμό συμφέρει να μείνει η κατάσταση ως έχει; Αυτόν που έχει εξασφαλίσει μέχρι τώρα ορισμένα δυνατά χαρτιά. Οι εθνικιστές της ΠΓΔΜ-κατέχουν σημαντικές θέσεις στο σύστημα- ξέρουν ότι αν δεχθούν σύνθετη ονομασία γενικής χρήσεως και τροποποίηση του Συντάγματος θα κληθούν να απολογηθούν στο ακροατήριο τους το οποίο έχουν εκπαιδεύσει να πιστεύει τα ανιστόρητα ιδεολογήματα περί σύνδεσης τους με τους αρχαίους Μακεδόνες.

Ο εγχώριος εθνικισμός, ένα συνονθύλευμα ακροδεξιών, απόστρατων, υψηλόβαθμων ρασοφόρων και πατριδοκάπηλων πλήρους απασχόλησης, με επιρροή σε κόμματα εξουσίας, κλείνει τα μάτια στην πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί.

Πολλές χώρες έχουν αναγνωρίσει τη γείτονα με τη συνταγματική ονομασία της και ουδείς στην Ευρώπη ακούει με συμπάθεια τις βροντώδεις ανοησίες ότι η Ελλάδα απειλείται από ένα λιλιπούτειο κράτος με υποτυπώδη στρατιωτικό μηχανισμό. Επίσης δεν εννοεί να καταλάβει ότι η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να επιθυμεί την ύπαρξη και τη μακροημέρευση του γειτονικού κράτους, γιατί αν αυτό διαλυθεί όπως εύχεται, τότε θα ανοίξει η όρεξη στους επιθετικούς εθνικισμούς που καραδοκούν-άλλος φλερτάρει με την ιδέα της επανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας και άλλος με το όραμα της μεγάλης Αλβανίας.

Ψιλά γράμματα αυτά για τους κατεργάρηδες που έχουν μετατρέψει τον πατριωτισμό σε επάγγελμα. Η ελληνική ιστορία δείχνει ότι όποτε ο εθνικισμός πήρε κεφάλι και διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας το αποτέλεσμα ήταν μεγάλες εθνικές τραγωδίες.

Πηγή : Εφημερίδα των Συντακτών

Δημοσιεύθηκε στην Απόψεις,Αναδημοσίευση

«Μακεδονικό»

Αρθρογράφος: Νίκος Μπογιόπουλος

1η: Πραγματική λύση του λεγόμενου «Μακεδονικού», οι ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, που δημιούργησαν το πρόβλημα διαλύοντας την Γιουγκοσλαβία, ούτε θέλουν, ούτε μπορούν να «εγγυηθούν», όπως ισχυρίζονται εγχώριες πολιτικές δυνάμεις.

Παρατήρηση 2η: Με βάση τον αποδεκτό από τον 19ο αιώνα στην διεθνή διπλωματία ορισμό του γεωγραφικού χώρου «Μακεδονία» (από τον Όλυμπο και την Πίνδο μέχρι τον Αίμο κι από την Οχρίδα μέχρι τη Ροδόπη) τα εδάφη της Μακεδονίας, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου (Αύγουστος 1913), περνούν στην Ελλάδα (κατά 51%), Σερβία (39%), Βουλγαρία (10%). Η Μακεδονία – επαναλαμβάνουμε: ως ευρεία γεωγραφική περιφέρεια και όσον αφορά τον τρόπο που κατανεμήθηκε στα κράτη της περιοχής μετά την αποτίναξη του Οθωμανικού ζυγού – δεν είναι όλη ελληνική. Αυτή η αλήθεια καταγράφεται στην Ιστορία από τον Σβορώνο μέχρι τον Καστελάν.

Παρατήρηση 3η: Από την πατρίδα μας ο σεβασμός των συνθηκών (όπως διαμορφώθηκαν στον σύγχρονο κόσμο και όχι με όρους Βουκεφάλα), ο σεβασμός των συνθηκών που αντανακλούν στην εποχή του έθνους – κράτους (και όχι στην εποχή της μάχης του Γρανικού), από τις συνθήκες Λωζάνης και Βουκουρεστίου μέχρι των Παρισίων, δεν μπορεί να γίνεται αλα καρτ. Ο νοών νοείτω.

     Συνεπώς: Μια και ελληνική είναι η ελληνική Μακεδονία. Αλλοίμονο, δε, σ’ όποιον διανοηθεί να απλώσει χέρι πάνω της. Ως εκ τούτου και σε σχέση με τη FYROM:

    Οποια σύνθετη ονομασία που θα περιέχει το όνομα Μακεδονία ή παράγωγά του, με αυστηρό γεωγραφικό προσδιορισμό, προϋποθέτει:

α) προηγούμενη επίλυση όλων των θεμάτων που αφορούν αλυτρωτισμούς,

β) ρητά επικυρωμένη στα διεθνή φόρα δέσμευση σεβασμού των συνόρων,

γ) ρητή και επικυρωμένη στα διεθνή φόρα αποκήρυξης εθνικιστικών επιδιώξεων,

δ) ξεκαθάρισμα πως θα πρόκειται για όνομα για όλες τις χρήσεις.