Δημοσιεύθηκε στην Αναδημοσίευση,Κινητοποίηση

Γιατί ξεσηκώνονται οι εκπαιδευτικοί στην Κύπρο;

της Αδριανής Προκόπη

Σε μια μαζικότατη πορεία συμμετείχαν χιλιάδες εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων στην Κύπρο την Παρασκευή 13 Ιουλίου. Η πορεία ξεκίνησε από τα γραφεία της ΠΟΕΔ και κατέληξε στο Υπουργείο Παιδείας. Οι εκπαιδευτικοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις κλειστές πόρτες του Υπουργείου και έντονη παρουσία αστυνομικών μέσα στο κτίριο ενώ ήταν μια ειρηνική διαδήλωση διαμαρτυρίας, όπου δεν τους επετράπη καν η επίδοση υπομνήματος.

​Αιτία της μαζικότατης αυτής κινητοποίησης εν μέσω των θερινών διακοπών ήταν, σύμφωνα με τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες ΠΟΕΔ, ΟΕΛΜΕΚ και ΟΛΤΕΚ, «οι ετσιθελικές και μονομερείς αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, μετά από τις εισηγήσεις του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού Κώστα Χαμπιαούρη, σχετικά με τον δήθεν εξορθολογισμό του εκπαιδευτικού έργου». Η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τις υποτιθέμενες προσπάθειες εξορθολογισμού είναι η διάλυση και αποδόμηση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου, το ξεπούλημα της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως και τόσων άλλων δημόσιων αγαθών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Γιατί ξεσηκώνονται οι εκπαιδευτικοί στην Κύπρο;»

Δημοσιεύθηκε στην Απόψεις,Αναδημοσίευση

Θέλουν τον εκπαιδευτικό άνθρωπο-ορχήστρα και ολίγον δάσκαλο

Αρθογράφος: Δημητρης Τσιριγώτης

Το σχολείο από εκπαιδευτήριο μετατρέπεται σε ίδρυμα φροντίδας νέων

Πιστεύω ότι αυτό που νιώθουν όλοι οι εκπαιδευτικοί αυτήν τη εποχή είναι αυτή η βίαια επιχείρηση αφαίρεσης της επιστημοσύνης τους και η μετατροπή τους σε ένα είδος εργαλείων διεκπεραίωσης αφενός και αφετέρου αλληλέγγυων παρόχων γενικής φροντίδας σε νέους.
Ας θεωρήσουμε ότι ένας εκπαιδευτικός, μιας και έχει σαν βασική αποστολή να δίνει 4-5 παραστάσεις καθημερινά μέσα στην τάξη, ομοιάζει με έναν θεατρικό ηθοποιό. Φανταστείτε τώρα έναν ηθοποιό να πρέπει να κάθεται στην είσοδο για να κόψει τα εισιτήρια, να εκτελεί χρέη ταξιθέτη, να ασχολείται με τη σκηνοθεσία, τα φώτα , τον ήχο, τα κουστούμια και τα σκηνικά, να απαντάει στα τηλέφωνα για πληροφορίες και στο τρίτο κουδούνι με την ψυχή στο στόμα να ανεβαίνει και να τα δίνει όλα στην παράσταση. Προσέξτε τώρα έρχεται και το γκραν φινάλε: στο τέλος της παράστασης οι κριτικοί του θεάτρου να βάζουν χαμηλή βαθμολογία στην παράσταση θεωρώντας ότι αυτό που φταίει κατά την άποψή τους είναι ότι ο ηθοποιός μετά το τέλος της παράστασης δεν κάθεται να σκουπίσει και να σφουγγαρίσει το θέατρο. Κάτι παρόμοιο βιώνουν οι εκπαιδευτικοί σήμερα. Νιώθουν ότι ο διδακτικός τους ρόλος συνεχώς υποτιμάται και ταυτόχρονα ότι «βαραίνουν» διαρκώς τα εξωδιδακτικά τους καθήκοντα. Αν πραγματικά το υπουργείο Παιδείας ήθελε με τις νέες εξαγγελίες να οδηγήσει τους εκπαιδευτικούς στη ματαίωση και στο σύνδρομο επαγγελματικής εξάντλησης, τα θερμά μου συγχαρητήρια γιατί σίγουρα θα τα καταφέρει.

Συνέχεια ανάγνωσης «Θέλουν τον εκπαιδευτικό άνθρωπο-ορχήστρα και ολίγον δάσκαλο»

Δημοσιεύθηκε στην Απόψεις,Αναδημοσίευση

Εκπαιδευτικέ, αφού κάθεσαι που κάθεσαι, κάθισε φρόνιμα, αλλιώς θα καθίσεις στο σκαμνί

Όποτε συμβαίνει κάτι τέτοιο υπάρχει κάποιος που τους έχει δείξει με το δάχτυλο και τους έχει παραπέμψει στο λαϊκό δικαστήριο. Ηθελημένα ή άθελα δεν μπορούμε να ξέρουμε και δεν έχει άλλωστε και καμία σημασία αφού το αποτέλεσμα είναι ίδιο: η απαξίωση τους.

Οι έμμεσες κατηγορίες εναντίον των εκπαιδευτικών 

Όταν η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας σπεύδει να νομοθετήσει την υποχρεωτική 30ωρη εβδομαδιαία παρουσία των εκπαιδευτικών στο σχολείο τους οφείλει να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι ενεργοποιεί τον κοινωνικό αυτοματισμό εναντίον των εκπαιδευτικών αφού είναι σαν να υπογραμμίζει ότι μέχρι τώρα δούλευαν λιγότερο από ότι θα έπρεπε. Δεν είναι τυχαίο που οι αντιδράσεις των εκπαιδευτικών στο υποχρεωτικό 30ωρο αντιμετωπίζονται από αρκετό κόσμο με σκέψεις (κρυφές ή φανερές) του τύπου «καλά δεν ντρέπεστε, δεν θέλετε να δουλέψετε ούτε 30 ώρες ενώ όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι δουλεύουν παραπάνω;». Και ξέρουν πολύ καλά εκεί στην Νερατζιώτισσα ότι στην ελληνική κοινωνία αυτή την περίοδο επικρατεί ένα ανθρωποφαγικό κλίμα που ο καθένας ψάχνει να εκτονώσει τη βία που υπόκειται όχι στον πραγματικό υπαίτιο αλλά σε οποιονδήποτε, ακόμα και στον διπλανό του. Αρκεί κάποιος που καθορίζει την κοινή γνώμη να τον δείξει με το δάχτυλο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Εκπαιδευτικέ, αφού κάθεσαι που κάθεσαι, κάθισε φρόνιμα, αλλιώς θα καθίσεις στο σκαμνί»