«Το έξυπνο τηλέφωνο είναι η πιο αξιόπιστη συσκευή επιτήρησης»

Συντάκτης: Τάσος Τσακίρογλου

Συνέντευξη με τη Σοσάνα Ζούμποφ, Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας

Η καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας Σοσάνα Ζούμποφ λέει ότι οι χρήστες του Ιντερνετ μοιάζουν με τα ινδικά χοιρίδια στον λαβύρινθο, στα οποία δίνεται ένα ερέθισμα και, με βάση την αντίδρασή τους, οι ιδιωτικές εταιρείες μελετούν τη συμπεριφορά τους για εμπορικούς σκοπούς. Καλεί την κοινότητα του διαδικτύου και τους ενεργούς πολίτες να αντιδράσουν με πολιτικές και νομικές μεθόδους. 

● Αναφερόμενη στην καθημερινή επιτήρηση της ζωής μας από ποικίλες κυβερνητικές υπηρεσίες και εμπορικές επιχειρήσεις, έχετε δηλώσει ότι «σήμερα ο καπιταλισμός δημιουργεί ένα περιβάλλον από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε». Είναι όντως έτσι;

Το πλαίσιο αυτής της κατάστασης βρίσκεται στην εξέλιξη του καπιταλισμού και στη μετάβαση από τον βιομηχανικό καπιταλισμό στον καπιταλισμό της πληροφορίας.

Πολλά πράγματα σήμερα γίνονται πολύ πιο γρήγορα και με πιο φτηνό τρόπο και οι άνθρωποι έχουν αποδεχτεί αυτή τη διαδικασία. Ετσι, υπήρχε δυσκολία να ξεχωρίσουμε αυτή την ιδιαίτερη μορφή της αγοράς που αναδύθηκε στα ψηφιακά μέσα. Και αυτό γιατί, όπως ξέρουμε, κάθε τεχνολογική καινοτομία οδηγεί σε νέες λογικές επικοινωνίας.

Σε κάθε περίπτωση, έχω αναλώσει πολύ χρόνο μελετώντας την ανάδυση αυτού που ονομάζω «καπιταλισμό της επιτήρησης» ως μια διακριτή μορφή της αγοράς. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 υπήρχε ακόμα ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις μορφές της αγοράς. Μιλάμε για τις γενιές που γεννήθηκαν στην ψηφιακή εποχή, αλλά πιο σωστό θα ήταν να μιλάμε για τις μορφές της αγοράς στην ψηφιακή εποχή.

Συνέχεια ανάγνωσης ««Το έξυπνο τηλέφωνο είναι η πιο αξιόπιστη συσκευή επιτήρησης»»

Περί της τυποποιημένης αξιολόγησης των μαθητών…

Η αξιολόγηση (εσωτερική και εξωτερική) στην εκπαίδευση, ως διαδικασία μέτρησης επιδόσεων και κατάταξης σχολείων, εκπαιδευτικών, μαθητών, είναι από τις βασικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προς την ΕΕ και τον ΟΟΣΑ. Είναι από τις κατευθύνσεις αυτές της ΕΕ που, χρόνια τώρα, οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσαν να περάσουν εξαιτίας της σφοδρής αντίθεσης του εκπαιδευτικού κινήματος. Συχνό ερώτημα στους Έλληνες συνδικαλιστές, στις συναντήσεις με ξένες αντιπροσωπείες, αποτελεί η μεταφορά της εμπειρίας του πώς έγινε αυτό κατορθωτό. Καθώς η αντιπαράθεση του εκπαιδευτικού κινήματος με την εφαρμοζόμενη αξιολόγηση σε μια σειρά χώρες (π.χ. Αγγλία, ΗΠΑ) είναι από τις κύριες αιτίες αγωνιστικών κινητοποιήσεων, μιας και τα αποτελέσματά τους στην αποστέωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας αλλά και σε κλεισίματα σχολείων και απολύσεις εκπαιδευτικών είναι τραγικά.

Συνέχεια ανάγνωσης «Περί της τυποποιημένης αξιολόγησης των μαθητών…»

Παλαιστίνη: Πολυκύμαντη διαδρομή αγώνων και θυσιών ενός αδούλωτου λαού, για γη και ελευθερία

Ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ

Το Παλαιστινιακό ζήτημα αποτελεί ένα διαρκές ορόσημο στο κεφάλαιο της διεθνούς αλληλεγγύης για τους λαούς που αγωνίζονται, ένα εμβληματικό σημείο για τον αραβικό κόσμο και έναν πονοκέφαλο για τον δυτικό ιμπεριαλισμό.

Η Παλαιστίνη στην ιστορική της εξέλιξη, ιδιαίτερα μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, είναι μόνιμο πεδίο αναφοράς για την αριστερά και η «Ιντιφάντα» (εξέγερση) αποτελεί κοινό τόπο για τα κινήματα που έχουν στο στόχαστρό τους τον ιμπεριαλισμό και εμπνέονται από τους αγώνες των λαών. Οι άρχουσες τάξεις των αραβικών κρατών ποτέ δεν έκρυψαν την αντιπαλότητα ή και το ταξικό μίσος τους για την Παλαιστίνη· πολύ θα ήθελαν να την εξαφανίσουν απ’ τον χάρτη, ενώ ο Σιωνισμός του Ισραήλ, όσο κι αν φαντάζει πανίσχυρος, σκοντάφτει πάνω στον ηρωισμό των άοπλων Παλαιστινίων και ταυτόχρονα αναγκάζεται να δείχνει την ωμή βία του, τη γενοκτονία, τον εποικισμό, τις ματωμένες αλλαγές των συνόρων, απέναντι σ’ έναν λαό που αγωνίζεται με όρους «Δαυίδ-Γολιάθ» απέναντι σ’ ένα πάνοπλο κράτος, το οποίο αντιγράφει όλες τις μεθόδους των ναζιστών· δηλαδή εκείνων από τους οποίους γνώρισε τις διώξεις, τα κρεματόρια και το ολοκαύτωμα. Το μέτρο της διεθνούς αλληλεγγύης σήμερα ακούει στ’ όνομα Παλαιστίνη, η θρυλική σφεντόνα συγκινεί τις νεολαιίστικες μάζες και η Ιντιφάντα ακούγεται σ’ όλες τις διαδηλώσεις ενάντια στον Ιμπεριαλισμό. Συνέχεια ανάγνωσης «Παλαιστίνη: Πολυκύμαντη διαδρομή αγώνων και θυσιών ενός αδούλωτου λαού, για γη και ελευθερία»

Γιατί τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν Ιστορία;

Αρθρογράφος : Τάσος Τσακίρογλου

Συνηθισμένο θέμα διαφόρων ρεπορτάζ κατά καιρούς είναι η άγνοια που μαστίζει τους εφήβους και τα νέα παιδιά για ιστορικά γεγονότα και κρίσιμες περιόδους της Ιστορίας μας, σύγχρονης και παλαιότερης: η αρχαία Ελλάδα, η Επανάσταση του 1821, η κατοχή, ο εμφύλιος, η δικτατορία, το Πολυτεχνείο και πάει λέγοντας.

Οπως λέει και η παροιμία, «με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;». Τόσες και τόσες ώρες διδασκαλίας σε Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο και πάλι τίποτα! Ο μεγάλος ιστορικός Μαρκ Φερό, απαντώντας στο ερώτημα «ποια μαθήματα αντλούμε από την Ιστορία;», λέει ότι αυτά τα μαθήματα γλιστρούν σαν τη βροχή στο αδιάβροχο. Και προσθέτει: «Ασφαλώς, κάποια μορφή γεγονοτολογικής γνώσης κατορθώνει να επιπλεύσει, αλλά η αναστοχαστική κατανόηση δεν λειτουργεί ή λειτουργεί ανεπαρκώς».

Συνέχεια ανάγνωσης «Γιατί τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν Ιστορία;»

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Τα γεννητούρια της εθνικοφροσύνης

«Είδος Οργανώσεως πόλεως, εφαρμοσθέν και επιτυχόν. Δύναται να ληφθή υπ’ όψιν εις μέλλουσαν τυχόν Οργάνωσιν»

Υπολοχαγός Αθανάσιος Σουλιώτης, έκθεση απολογισμού της Ο.Θ. (22/2/1908)

Ακόμη μια φορά, τα πρόσφατα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για το Μακεδονικό κατέδειξαν το βαθύ ιδεολογικό χάσμα που χωρίζει τις δυο πόλεις.

Στη συμπρωτεύουσα, μια κινητοποίηση ημιεπίσημων μηχανισμών, εφαπτόμενη με μια μόνο ακραία μερίδα του πολιτικού φάσματος, στηριγμένη κυρίως σε αθλητικά σωματεία και τους προσκείμενους σ’ αυτά ραδιοσταθμούς, κατάφερε να συγκεντρώσει πολύ περισσότερο κόσμο απ’ ό,τι οποιαδήποτε άλλη συλλογικότητα ή αιτία των τελευταίων χρόνων.

Στην Αθήνα, αντίθετα, παρότι προηγήθηκε πελώρια κινητοποίηση πανελλαδικής κλίμακας που αγκάλιασε σύμπασα τη Δεξιά (από τη Ν.Δ. μέχρι τη Χρυσή Αυγή), την Εκκλησία της Ελλάδος (τον μεγαλύτερο, δηλαδή, εργοδότη και προνοιακό δίκτυο της χώρας) και την πλειονότητα των ΜΜΕ, τα αποτελέσματα υπήρξαν αρκετά πενιχρά – αν μη τι άλλο, απείρως κατώτερα από τις επίσημες προβλέψεις των οργανωτών.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Τα γεννητούρια της εθνικοφροσύνης»

ΝΗΣΙΔΕΣ 1870-1913: οι απαρχές του Μακεδονικού ζητήματος

Ενα από τα συστατικά στοιχεία για την αποκρυστάλλωση του εθνικισμού των χωρών της Βαλκανικής υπήρξε η δημιουργία έχθρων, η οποία και εξυπηρετούσε έναν διττό στόχο: τον ετεροπροσδιορισμό για το «ποιοι είμαστε» και τον προσδιορισμό στόχων της εξωτερικής πολιτικής.

Αν και οι απαρχές του Μακεδονικού μπορούν ήδη να ανιχνευτούν κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ως ζήτημα με συγκεκριμένες γεωπολιτικές προεκτάσεις διαμορφώνεται τη δεκαετία του 1870.

Δύο ήταν οι κυριότερες εξελίξεις, οι οποίες σηματοδότησαν μια νέα φάση στην ιστορία της Οθωμανικής Μακεδονίας, η οποία ήταν μία διοικητική περιφέρεια αποτελούμενη από τα βιλαέτια της Θεσσαλονίκης, του Κοσσυφοπέδιου και του Μοναστηρίου.

Η πρώτη έλαβε χώρα το 1870 όταν και με σουλτανικό φιρμάνι επετράπη η δημιουργία μιας ανεξάρτητης Βουλγαρικής Εκκλησίας, της λεγόμενης Εξαρχίας, η οποία δημιούργησε άμεσα ζητήματα δικαιοδοσίας του ποιμνίου, εστία τριβών με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Συνέχεια ανάγνωσης «ΝΗΣΙΔΕΣ 1870-1913: οι απαρχές του Μακεδονικού ζητήματος»

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – Το γνωστό-άγνωστο Ιλιντεν

Ομάδα επαναστατών με κόκκινη σημαία στο Κρούσοβο, τον Ιούλιο του 1903. Ο καβαλάρης με τη φουστανέλα στο αριστερό άκρο είναι ο ντόπιος οπλαρχηγός της ΕΜΕΟ, Πίτου Γκούλι. Λίγες μέρες μετά, έπεσε πολεμώντας τον οθωμανικό στρατό στα πρόθυρα της πόλης
Ομάδα επαναστατών με κόκκινη σημαία στο Κρούσοβο, τον Ιούλιο του 1903. Ο καβαλάρης με τη φουστανέλα στο αριστερό άκρο είναι ο ντόπιος οπλαρχηγός της ΕΜΕΟ, Πίτου Γκούλι. Λίγες μέρες μετά, έπεσε πολεμώντας τον οθωμανικό στρατό στα πρόθυρα της πόλης

«Αγαπητέ μπαμπά, έχομεν Σλαυικήν επανάστασιν εν Μακεδονία»

Ιων Δραγούμης προς Στέφανο Δραγούμη, Μπίτολα 25/7/1903 Συνέχεια ανάγνωσης «ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ – Το γνωστό-άγνωστο Ιλιντεν»

Ζήτω η συλλογική μας αμνησία

της Νίνας Γεωργιάδου

Εκτός απ’ το αλτσχάιμερ και όλοι οι Κούληδες επιδιώκουν τη συλλογική μας αμνησία. Αυτός, ο ένας Κούλης, είναι γενικά μπόσικος και του ξεφεύγουν μυστικά. Άλλοι είναι πιο αριστοτέχνες. Επιδιώκουν τη συλλογική αμνησία, όχι μόνο των 17άρηδων. Γενικά, «18 και άνω». Κάτι σαν απεξάρτηση από την ιστορία, τη σκέψη και την κριτική. Να καταδικαστείς να το ζήσεις ξανά και να μη θυμάσαι πού και πότε σε ξαναπαγίδευσαν.

Και γιατί δηλαδή πρέπει να ξέρεις για τις εκλογές της βίας και νοθείας, του ’61; Τα δέντρα, οι πεθαμένοι και οι ασφαλίτες ξανά στις κάλπες. Ή και «στις κάλτσες» που είπε και ο μελίρρυτος ποταμός της σοφίας, Γιωργάκης, ο νεότερος της δυναστείας των παπατζήδων, πριν τον νέας κοπής Αλέξη.

Ρουβίκωνας και άλλες συλλογικότητες ανέλαβαν την ευθύνη για το «ντου» στο ΣτΕ

Γιατί έκρινε «συνταγματικό» τον νόμο Κατρούγκαλου για τη μείωση των συντάξεων

Κείμενο με αφορμή την επίθεση ομάδας 70 περίπου αντιεξουσιαστών στο Συμβούλιο της Επικρατείας αναρτήθηκε στο indymedia.

Το κείμενο υπογράφεται από τις συλλογικότητες: Αναρχική Συλλογικότητα Νέας Φιλαδέλφειας, Αναρχική Συλλογικότητα Ρουβίκωνας, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, καθώς και από «Συντρόφους/Συντρόφισσες».

Στο κείμενο αναφέρεται ότι πραγματοποίησαν συμβολική επίθεση στο κτίριο του ΣτΕ λόγω της απόφασής του, που έκρινε «συνταγματικό» τον νόμο Κατρούγκαλου για μείωση των συντάξεων.

Ολόκληρο το κείμενο: 

Συνέχεια ανάγνωσης «Ρουβίκωνας και άλλες συλλογικότητες ανέλαβαν την ευθύνη για το «ντου» στο ΣτΕ»