Οι ζωές των άλλων εμπόρευμα στο ίντερνετ

Αρθρογράφος: Βασίλης Μηνακάκης

Οι αλλεπάλληλες αποκαλύψεις για την παράνομη και ανήθικη επεξεργασία δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών του Facebook, με σκοπό τον επηρεασμό τους σε πολιτικές και καταναλωτικές επιλογές, είναι η κορυφή του παγόβουνου του μαζικού χαφιεδισμού και της παραβίασης της ιδιωτικότητας που επιχειρείται μέσω ίντερνετ από τις εταιρείες κολοσσούς του διαδικτύου.

Οι πρακτικές του Facebook είναι κανόνας όχι εξαίρεση

 Η είδηση ήταν σοκαριστική: η βρετανική εταιρεία αναλύσεων δεδομένων και στρατηγικών επικοινωνιών, Cambridge Analytica, η οποία είχε αναλάβει την προεκλογική εκστρατεία του Ντόναλντ Τραμπ το 2016, έχτισε το ψυχολογικό προφίλ εκατομμυρίων Αμερικανών, αντλώντας παράνομα και εν αγνοία τους δεδομένα από το Facebook. Μέσω ενός «αθώου» τεστ προσωπικότητας, συνέλεξε προσωπικά δεδομένα από 300.000 χρήστες που το συμπλήρωσαν και συνολικά 87 εκατομμύρια Αμερικανούς που ήταν «φίλοι» τους. Τα στοιχεία αξιοποιήθηκαν στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ για να επηρεάσουν ψηφοφόρους. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Κάτι αντίστοιχο είχε κάνει ο Ομπάμα, πριν από πέντε χρόνια.

Τούτο το καψόνι μοιάζει να είναι ολόκληρη ζωή

Οι χουντες δεν χρειαζονται πια πραξικοπηματα.

21 Απριλη σημερα, μεσουσης της ανοιξης, οπως και τοτε. Με φυλακισεις αθωων που σαπιζουν γιατι απ το φιλι τους εσταξε λιγο σαλιο σε ανεπιτρεπτο στομα. Χειροτερα κι απο τοτε. Αχ Ηριαννα.
Γιατι η εφηβικη τους αντισταση δεν ειχε την πρεπουσα περιμαντρωση κι ετσι τωρα, οχι χαρη ή απαλλαγη κι απελευθερωση, οπως στα μεγαλολαμογια, μα ουτε και σπουδες με βραχιολακι. Οπως και τοτε.
Κεφαλια ανοιχτα, χερια σπασμενα, τιγκα τα ρουθουνια κι ο εγκεφαλος στα χημικα, χωρις βεβαια φαλαγγα κι αλλου τυπου συμμορφωτικες «μαλαξεις». Λιγο καλυτερα απο τοτε; Η νεκροψια θα δειξει.
Απομονωση, αυτοεγκλεισμος, αυτολογοκρισια. Απο τους δρομους, που λεγαμε προχτες, στα λευκα κελια του φβ. Απ τα ξερονησια, στην οθονη πλασμα.
Καλυτερα ή χειροτερα; Η αυταπατη ειναι μαστουρα. Τα ελεγα προχτες στη Ροζα και μου λεει, εχουμε μια φραση στη Ρωσια, » οι παραισθησεις της φοραδας» . Ταιριαζει γαντι. Καλυτερο κι απο τους οργασμους της αγελαδας.
Ηθελα να αναρτησω προς δοξα της μερας μια ταινια που εφτιαξα πριν καποια χρονια, με τον τιτλο, » Ο χρυσος αιωνας των δικτατοριων» Δεν την βρισκω πια πουθενα στη youtube. Παει κι αυτη, οπως «το Γραμμα» Τη μασησαν τα «πνευματικα δικαιωματα» . Μαλλον πασχω απο ενα ειδος αντικοινωνικου αυτισμου. Πιστευα πως τα τραγουδια του Θοδωρακη, του Καζαντζιδη ανηκουν σε μας πιο πολυ απ τις εταιρειες και τον μπεζαχτα τους. Και κακως δεν εκανα ενα ξομπλι καραοκε μ αυτα τα κομματια, να κυκλοφορει χωρις να προσβαλλει τα » πνευματικα δικαιωματα». Βρηκα το πρωτο μερος της ταινιας μου αναρτημενο απο αλλον. Διεμελισαντο τα ιματια, που λενε κι οι παπαδες.
Περιοριζομαι λοιπον στο Happy Day και στη Θητεια που δεν τελειωνει. Μονιμαδες γιναμε ολοι, συγκρατουμενοι μου του φβ (που λεει κι η Juliette Georgiades) και της ενδοξης αστικης δημοκρατιας που δεν εχει αδιεξοδα και τη γιορταζω στο αεροδρομιο μαζι με τη Μπομπο, εχοντας και η σκυλιτσα μου κι εγω περασει απο τον ελεγχο των πιο κρυφων κυτταρων μας.

 

Οι σιωπές του Αγγελόπουλου

Από «δίπλα» της Άννας Σπύρτου*

Ο Δρόμος εδώ και μερικά φύλλα προσπαθεί να βρίσκεται κοντά στις ευαίσθητες ακριτικές περιοχές της χώρας μας. Ξεκινήσαμε από το Καστελλόριζο, συνεχίσαμε με το Διδυμότειχο και τώρα πάμε σε μια άλλη γωνιά της Ελλάδας. Συνεχίζοντας την περιδιάβαση μας, δημοσιεύουμε ένα κείμενο της αναπληρώτριας καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Άννας Σπύρτου για την Φλώρινα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι σιωπές του Αγγελόπουλου»

Το φυτίλι του Πολέμου και η φιλία των λαών

Για πρώτη φορά, ύστερα από το μακρινό 1996, η ευρύτερη περιοχή «μυρίζει» μπαρούτι! Η όξυνση των ανταγωνισμών στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, οι πολεμικοί ανταγωνισμοί και η άνοδος της εθνικιστικής ρητορείας, μοιάζουν να δίνουν τον τόνο στις εξελίξεις. Στο κείμενο που ακολουθεί θα γίνει, με τη μορφή ερωτημάτων, μια προσπάθεια επανατοποθέτησης, σε μερικές από τις πλέον διαδεδομένες θέσεις της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Τί είναι ο πόλεμος;

Την απάντηση δίνει ο μεγαλύτερος θεωρητικός του πολέμου, Καρλ φον Κλάουζεβιτς(1780-1831): «Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα».

Μια υπεραπλουστευμένη αφήγηση, η οποία μοιάζει με σύγκρουση αθλητικών εθνικών ομάδων, συσκοτίζει τα τεράστια συμφέροντα που οργανώνονται πίσω από τις πολεμοκάπηλες πολιτικές. Οι κραυγές περί προαιώνιων εχθρών κρύβουν επιμελώς, πως ο πόλεμος ήταν πάντα μια τεράστια ευκαιρία κερδοφορίας, για τα πλέον ισχυρά τμήματα του μεγάλου κεφαλαίου.

Η πατρίδα βρίσκεται σε κίνδυνο;

ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ! Οι τυχοδιωκτικές επιλογές της κυβέρνησης και των συμφερόντων που εξυπηρετεί τίθενται σε διακύβευση, αυτά όμως ΔΕΝ έχουν ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της νεολαίας. Αντίθετα βρίσκονται σε πλήρη αντιδιαστολή! Όσοι τσάκισαν τα εργατικά δικαιώματα με τον οδοστρωτήρα των Μνημονίων, όσοι κήρυξαν τον ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ, όσοι έβαλαν τη χώρα ενέχυρο για τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια, μας καλούν να γίνουμε κρέας στα κανόνια τους!

Συνέχεια ανάγνωσης «Το φυτίλι του Πολέμου και η φιλία των λαών»

Η Α.Ε. «Κράτος-Εκκλησία» και η χορηγία του ΣτΕ με τα «νέα» Θρησκευτικά

Αρθρογράφος: Χρύσα Καραμήτρου
Αντισυνταγματικά αλλά και αντίθετα με τις διεθνείς συμβάσεις έκρινε κατά πλειοψηφία το ΣτΕ τα «νέα» Θρησκευτικά, επειδή «κλονίζουν τη θρησκευτική χριστιανική συνείδηση» και «αλλοιώνουν τον ορθόδοξο χαρακτήρα του κράτους». Βέβαια, η υπερσυντηρητική και νομικά ανυπόστατη αυτή απόφαση του ΣτΕ ήταν απολύτως αναμενόμενη. Ας μην αυταπατόμαστε! Το ΣτΕ δρα ως νομικός και θεσμικός «χωροφύλακας» του οργανικού δεσμού μεταξύ αστικού Κράτους και Εκκλησίας, πριμοδοτώντας κάποιες φορές τις εκσυγχρονιστικές αποχρώσεις αυτού του δεσμού, κυρίως όμως πριμοδοτώντας τις υπερσυντηρητικές (όπως κάνει τώρα με την απόφαση αυτή). Τιμώντας, λοιπόν, το ΣτΕ τον ρόλο του ως εγγυήτρια δύναμη της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, πήρε την εν λόγω απόφαση. Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά:

Συνέχεια ανάγνωσης «Η Α.Ε. «Κράτος-Εκκλησία» και η χορηγία του ΣτΕ με τα «νέα» Θρησκευτικά»

Απεργία εκπαιδευτικών στη Δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ: Όταν η οργή της βάσης αψηφά τις ηγεσίες και τους νόμους

Αρθρογράφος:  Αιμιλία Τσαγκαράτου

Τα φαντάσματα των εργατικών αγώνων πλανώνται πάνω από την απεργία των εκπαιδευτικών της Δυτικής Βιρτζίνια

Στις 5 του Μάρτη, η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε άρθρο για  αυτή τη μεγαλειώδη απεργία με τον παραπάνω τίτλο. Όχι τυχαία. Γιατί πράγματι κάτι πολύ σημαντικό πλανάται πάνω από μια από τις πιο φτωχές πολιτείες των ΗΠΑ. Και όσο και αν συνδέεται με το παρελθόν, αφού  πολλοί από τους απεργούς αναφέρονταν στις ιστορικές παρακαταθήκες του εργατικού κινήματος της περιοχής  – όπως την ιστορική ένοπλη μάχη των απεργών ανθρακωρύχων το 1921 στο Blaire Mountain ή τη μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών του 1990,  ο πραγματικός φόβος είναι μήπως ο αγώνας αυτός «προσφέρει νέες ελπίδες για τα δικαιώματα των εργατών των ΗΠΑ», όπως γράφει η Guardian. Γιατί η απεργία αυτή ήταν «Σπάνια, Μαχητική και Νικηφόρα» (Huffington Post).

Συνέχεια ανάγνωσης «Απεργία εκπαιδευτικών στη Δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ: Όταν η οργή της βάσης αψηφά τις ηγεσίες και τους νόμους»

Δεν γιορτάζουμε την Αγία Μπάρμπι!

Αρθρογράφος : Κοσμάς Βίδος

«Το βιος μου ψάχτε κι όλο μου το θησαυρό.
Μη με περνάτε για τυφλή, Κοιτάχτε!
Δεν έχω τίποτα χρυσό μήτε αργυρό,
στο χέρι μου βαστώ μόνο τη στάχτη».

Γεννημένη σε μια από τις επιφανέστερες οικογένειες της προεπαναστατικής Ρωσίας, η Μαρίνα Τσβετάγιεβα, η σπουδαία αυτή ποιήτρια, αναδύεται τραγικό σύμβολο του ανθρώπινου πόνου μέσα από τις στάχτες της ίδιας της της ζωής. Διωγμένη από το νέο καθεστώς, με τον άντρα της και την κόρη της φυλακισμένους (ο πρώτος εκτελέστηκε) απομονωμένη από όλους, αβοήθητη, φτωχή και εξαθλιωμένη αυτοκτονεί δι’ απαγχονισμού στις 31 Αυγούστου 1941, στη Γιελαμπούκα της Σιβηρίας όπου είχε εκτοπιστεί, αφού προηγουμένως της είχαν αρνηθεί τη θέση της λαντζέρισσας σε μια καντίνα – δουλειά που είχε απόλυτη ανάγκη για να επιβιώσει, αυτή και το παιδί της.

Συνέχεια ανάγνωσης «Δεν γιορτάζουμε την Αγία Μπάρμπι!»