Δημοσιεύθηκε στην Απόψεις,Αναδημοσίευση

American dream by Mitsotakis


Γράφει η Ολυμπία Ζαραμπούκα

« … Θα φροντίσουμε ούτως ώστε ο μαθητής στην Μενεμένη, αν δουλέψει σκληρά να έχει τις ίδιες ευκαιρίες με αυτόν που μεγαλώνει στο Πανόραμα». Ομιλία Μητσοτάκη στο Βελλίδειο, επ’ ευκαιρία της ΔΕΘ. Αυτό είναι το καινούριο στις ιδέες του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την παιδεία. Όλα τα υπόλοιπα περί αυτονομίας των σχολικών μονάδων, σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας, ελευθερία επιλογής εκπαιδευτικού  προσωπικού και αξιολόγησης παντού τα γνωρίζαμε, τα περιείχε το Π.δ 152/2013 για την αξιολόγηση στην εκπαίδευση, που δεν είχε προλάβει να εφαρμοστεί από  την κυβέρνηση της Ν.Δ.

Και συνεχίζοντας τονίζει: «…Βασικός μοχλός κοινωνικής κινητικότητας το δημόσιο σχολείο». Από το στόμα του και στου Θεού το αυτί, λέω εγώ. Διότι αυτό δεν θα ήταν απλά μοχλός, αλλά εκρηκτικός μηχανισμός στα θεμέλια της σύγχρονης κοινωνίας.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνω, κυρίως για όσους δεν ζουν στη Θεσσαλονίκη, ότι στο Πανόραμα κατά κύριο λόγο διαμένουν τα ανώτερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα της πόλης, ενώ στην Μενεμένη κάθε άλλο, το αντίθετο.

Δηλαδή ο κύριος Μητσοτάκης θα επιχειρήσει να τετραγωνίσει τον κύκλο: Ένα φτωχόπαιδο να ανταγωνιστεί ένα πλουσιόπαιδο μέσα από το δημόσιο σχολείο. Μένει να δούμε πως θα το πετύχει αυτό, γιατί δεν είμαι και πολύ αισιόδοξη.

Η εξαγγελία αυτή μοιάζει με το American dream της δεκαετίας του ΄50 και παλαιότερα: Έλα με ένα δολάριο στην τσέπη  και αν δουλέψεις σκληρά, μπορείς να γίνεις και εκατομμυριούχος. Αυτά σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη ήπειρο και σαν το λαχείο. Και με το τζόκερ μπορείς από την ψάθα να βρεθείς σε παλάτι. Τόσες είναι και οι πιθανότητες ένας μαθητής της Μενεμένης να έχει ίσες ευκαιρίες με έναν μαθητή του Πανοράματος.

Για να δικαιολογήσω την δυσπιστία μου, επιτρέψτε μου αρχικά να περιγράψω μία εικόνα και κατόπιν να θέσω μερικά ερωτήματα. Ας δεχτούμε ως υπόθεση εργασίας, ότι επιτυγχάνεται το «Μητσοτάκειο» δημόσιο σχολείο που δίνει ίσες ευκαιρίες, διαμέσω της αξιολόγησης, της ιδιωτικής χρηματοδότησης, της ελεύθερης επιλογής εκπαιδευτικού προσωπικού και άλλα τέτοια. Εικόνα:

Μενεμένη: Οικογένεια με δύο παιδιά. Πατέρας δουλεύει σε εργοστάσιο ή βιοτεχνία και μητέρα, αν είναι τυχερή, σε πολυκατάστημα ή supermarket. Μηδαμινές ή πενιχρές οικονομικές δυνατότητες και καθόλου χρόνος για απασχόληση με τα παιδιά.

Πανόραμα: Ίδια οικογένεια. Πατέρας μεγαλογιατρός ή μεγαλοδικηγόρος. Μητέρα δεν δουλεύει, αλλά με ακίνητη περιουσία και μετρητά από πατέρα μεγαλέμπορο. Απεριόριστες οικονομικές δυνατότητες και άπλετος χρόνος για την μητέρα για απασχόληση με τα παιδιά.

Στην πρώτη οικογένεια δυνατότητα παρακολούθησης μόνο του σχολείου και στη δεύτερη και ιδιαίτερων κατ’ οίκον μαθημάτων ή φροντιστηρίων. Ας δεχτούμε ότι με το «Μητσοτάκειο» σχολείο δεν θα υπάρχει ανάγκη ύπαρξης ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων όπου θα έγραφε τα παιδιά της η οικογένεια του Πανοράματος.

Ερώτημα πρώτο: Δημόσιο σχολείο, διευθυντής μάνατζερ, κατ’ επιλογήν εκπαιδευτικό προσωπικό, χρηματοδότηση από χορηγίες και σύνδεση αγοράς με το σχολείο. Ποια η στάση που τηρείται από τον διευθυντή και το προσωπικό απέναντι στα παιδιά από την Μενεμένη, που η οικογένειά τους δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα άλλο στο σχολείο και ποια η στάση του αντίστοιχου διευθυντή και προσωπικού απέναντι στα παιδιά της παραπάνω οικογένειας από το Πανόραμα, που μπορεί να φέρει χορηγίες, φήμη (το παιδί του τάδε φοιτά στο σχολείο μας) και προσέλκυση και άλλων πολύφερνων νυφών, ω συγνώμη μαθητών με ίσες ευκαιρίες ήθελα να πω.

Ερώτημα δεύτερο: Όσο άριστο και να είναι το σχολείο, ο δημόσιος υπάλληλος εκπαιδευτικός δεν μπορεί να προσφέρει και εκτός σχολείου βοήθεια. Ο μαθητής της Μενεμένης έχει μια αδυναμία κατανόησης στα μαθηματικά όπως και ο μαθητής του Πανοράματος. Με κατ’ οίκον ή φροντιστηριακή βοήθεια, ο δεύτερος μαθητής το ξεπερνά και προοδεύει ενώ ο πρώτος μαθητής μένει στάσιμος. Ποια θα είναι η βαθμολογία τους; Ίσες ευκαιρίες θα έχουν ή κάτι άλλο;

Ερώτημα τρίτο: Υπόθεση εργασίας. Άριστοι και οι δύο μαθητές των παραπάνω δύο οικογενειών. Ο μαθητής του Πανοράματος, μετά την αποφοίτηση, εγγράφεται στο Χάρβαρντ και ο μαθητής της Μενεμένης στο ΑΠΘ. Ως γνωστόν το πρώτο βγάζει μέχρι και πρωθυπουργούς ενώ το δεύτερο μέχρι μικροαστούς επιστήμονες κυρίως. Ίσες ευκαιρίες πάλι ή άνισες;

Ας μην τρώμε κουτόχορτο απ’ όπου και αν προέρχεται και οι κυβερνώντες δεν είναι καλύτεροι. Η κοινωνία μας είναι δομημένη με τέτοιο τρόπο, βασιζόμενο σε οικονομικά κριτήρια και εξ’ αυτού σε απολύτως διακριτές κοινωνικές τάξεις, που πιο εύκολο είναι να περπατήσει άνθρωπος στο νερό παρά να έχουν ίσες ευκαιρίες οι παραπάνω μαθητές των δύο οικογενειών, ακόμα και αν το φτωχόπαιδο της Μενεμένης δουλέψει πολύ σκληρά. Προσέξτε αυτό είναι το τυράκι στη φάκα. Δουλέψτε σκληρά εσείς γιατί οι άλλοι δεν χρειάζεται και τόσο να το κάνουν, με αποτέλεσμα από την σκληρή δουλειά να μην σας μένει χρόνος να αποκτήσετε σφαιρική μόρφωση και κριτική σκέψη και να αποζητήσετε πραγματικά ίσες ευκαιρίες

Ίσες ευκαιρίες θα παρείχε ένα δημόσιο σχολείο υπό την εποπτεία ειδικών επιστημόνων της εκπαίδευσης με τέτοια παιδαγωγική κουλτούρα, που θα έβαζε ως στόχο την ολόπλευρη μόρφωση των μαθητών, την απόκτηση κριτικής σκέψης και κοινωνικής μόρφωσης για να μπορούν να καταλαβαίνουν το κοινωνικοοικονομικό γίγνεσθαι και να επιχειρούν να γίνονται παράγοντές του και όχι πρώτα και κύρια δεξιοτήτων για την αγορά εργασίας. Έτσι θα υπήρχε κοινωνική κινητικότητα. Γιατί το σχολείο αυτό δημιουργεί σκεπτόμενους ανθρώπους ενώ το υπάρχον και αυτό που ευαγγελίζεται ο κύριος Μητσοτάκης, γρανάζια της μηχανής και πειθήνια όργανα. Το πρώτο είναι επικίνδυνο ενώ το δεύτερο χρήσιμο.