Δημοσιεύθηκε στην Αναδημοσίευση,Δελτίο Τύπου

Το εβδομαδιαίο ωράριο διδασκαλίας και ο κατώτατος μισθός των εκπαιδευτικών στην ΕΕ


Ενότητα Αντίστασης Ανατροπής

Λάβαμε και δημοσιεύουμε ανακοινωση της Ενότητας Αντίστασης Ανατροπής στην οποία περιέχεται αναλυτικός πίνακας με το εβδομαδιαίο ωράριο διδασκαλίας και τον κατώτατο μισθό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δείτε ανά χώρα το ελάχιστο και το μέγιστο εβδομαδιαίο βράριο διδασκαλίας καθώς και τον κατώτατο ονομαστικό μισθό.

Σε ανακοίνωσή τους οι ΣΥΝΕΚ με μπόλικο θράσος προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι και να σπείρουν σύγχυση και εφησυχασμό. Αφού ανακάλυψαν ότι οι αλλαγές που ψηφίστηκαν στο πρόσφατο πολυνομοσχέδιο «αφήνουν μέχρι τώρα ανοικτά τα ζητήματα της ερμηνείας  και της εφαρμογής τους,  δημιουργώντας ένα θολό τοπίο και μία ρευστότητα» και ότι «η αλλαγή του νόμου για τις απεργίες δεν αφορά τις ΕΛΜΕ και την ΟΛΜΕ», δηλώνουν πονηρά ότι θα αντισταθούν «σε κάθε προσπάθεια συγχώνευσης που υποβαθμίζει την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης» (δηλαδή όχι και σε… κάθε).

Τέλος, σε σχέση με το 30ωρο, οι ΣΥΝΕΚ διαπιστώνουν ότι «όλα θα κριθούν από την ικανότητα του συνδικαλιστικού κινήματος και των Συλλόγων να αντισταθούν».

Με άλλα λόγια για την εφαρμογή του 30ωρου υπεύθυνη δεν είναι η κυβέρνηση που το ψήφισε αλλά οι εκπαιδευτικοί αν δεν μπορέσουν να το ανατρέψουν!!

Είναι πραγματικά εκτός συναγωνισμού οι ΣΥΝΕΚ και η σουρεαλιστική και βαθιά κυβερνητική ματιά τους στα πράγματα.

Ας δούμε όμως τι συμβαίνει στην πραγματικότητα και κατόπιν ας δούμε μερικά στοιχεία:

Η «αναδιατύπωση» του νόμου που ορίζει το εργασιακό ωράριο των εκπαιδευτικών δεν είναι ανώδυνη, όπως διατείνεται το υπουργείο.

1. Κατ’ αρχήν διευρύνει τις εργασίες που ανατίθενται στον εκπαιδευτικό και μάλιστα ενισχύει το ρόλο του Διευθυντή για να του αναθέτει όποτε θέλει διοικητικές- γραφειοκρατικές εργασίες, πέρα απ’ αυτές που αναλάμβανε ως τώρα.

Του φορτώνει δηλαδή όλη τη δουλειά των γραμματέων που δεν υπάρχουν στα σχολεία και δεν πρόκειται να προσλάβουν.

2. Τον υποχρεώνει να συμμετέχει στις λεγόμενες παιδαγωγικές συνεδριάσεις για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου, άρα να συμμετέχει στη αξιολόγηση του ίδιου και των συναδέλφων του.

3. Να συμμετέχει στις «δομές στήριξης» της σχολικής μονάδας, δηλαδή τη αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας.

4. Προκειμένου δε, να έχει θετικά αποτελέσματα θα «γίνει κυνηγός χορηγών» για να στηρίζεται οικονομικά το σχολείο.

5. Αύξηση ουσιαστικά του και του διδακτικού ωραρίου, αφού επιβάλλεται η επίβλεψη – απασχόληση των μαθητών όταν λείπουν καθηγητές.

6. Καταργούν την προσμέτρηση της ώρας σίτισης στις διδακτικές ώρες στην πρωτοβάθμια. Ταυτόχρονα όμως επιβάλλεται η επίβλεψη των σχολικών γευμάτων. Αυτό συνεπάγεται, ότι οι δάσκαλοι αναλαμβάνουν την ευθύνη για την ποιότητα των γευμάτων που μοιράζουν οι διάφορες εταιρείες στα σχολεία, αλλά και για την καταλληλότητα και την υγιεινή των χώρων σίτισης. Έτσι εξοικονομείται προσωπικό αφού αυξάνεται το ωράριο των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και ελαχιστοποιούνται οι προσλήψεις των αναπληρωτών.

Η οποία αναδιατύπωση γίνεται πιο πονηρή με τη νέα εγκύκλιο που στάλθηκε στα σχολεία (14181/ΓΔ4/26-01-2018), δίνοντας τον τόνο στην «υποχρεωτικότητα παραμονής μετά τις ώρες διδασκαλίας». Η εγκύκλιος(ακόμα και το γεγονός της αποστολής της καθεαυτής) είναι μια σαφής έκκληση, στους διευθυντές που θέλουν να επιβάλλουν το 8-2, να το πράξουν πιο απελευθερωμένοι. Η απάντηση μας είναι σαφής. Να μη δεχτεί κανείς συνάδελφος την υποχρεωτική παραμονή 8-2, να διαμαρτυρηθεί, να απευθυνθεί στην ΕΛΜΕ! Δε θα περάσει!

Περικοπές στους μισθούς πείνας – Αύξηση των ωρών και του φόρτου εργασίας

Επικοινωνιακά, το έδαφος για την αύξηση του διδακτικού ωραρίου έχει στρωθεί εδώ και χρόνια με τα μονότονα επαναλαμβανόμενα δημοσιεύματα που επιχειρούν να εμφανίσουν τους Έλληνες εκπαιδευτικούς ως τους «τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας». Ας θυμηθούμε όμως ορισμένα στοιχεία:

Το μέσο εβδομαδιαίο διδακτικό ωράριο στην Ελλάδα είναι 20,5 ώρες, την ώρα που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 20. Μάλιστα, το μέγιστο ωράριο των 23 ωρών είναι ένα από τα μεγαλύτερα πανευρωπαϊκά, καθώς μόνο στη Γερμανία (28 ώρες), στη Φινλανδία, στο Βέλγιο και στην Κύπρο (24 ώρες) συναντάμε εκπαιδευτικούς που διδάσκουν εβδομαδιαίως περισσότερες ώρες από έναν Έλληνα καθηγητή με λιγότερα από έξι χρόνια υπηρεσίας. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι σε κάποιες περιπτώσεις οι παραπάνω ώρες διδασκαλίας συνοδεύονται από υψηλότερες αποδοχές ή μικρότερο αριθμό μαθητών ανά τάξη.

Οι εργάσιμες εβδομάδες είναι 39 στη χώρα μας, έναντι 38 του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Το περίφημο δίμηνο των καλοκαιρινών διακοπών συναντάται, εκτός από την Ελλάδα, στην Αυστρία (2,5μήνες), το Βέλγιο, την Κύπρο, τη Γαλλία, το Λουξεμβούργο, τη Μάλτα, την Πολωνία, την Ισπανία και τη Β. Ιρλανδία, ενώ στις υπόλοιπες χώρες οι διακοπές είναι διάσπαρτες κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους.

Οι ετήσιες ημέρες διδασκαλίας είναι πράγματι λιγότερες (153 έναντι 176), αυτό ωστόσο οφείλεται αποκλειστικά στην σχεδόν δίμηνη μετατροπή των σχολείων σε εξεταστικά κέντρα κατά τις περιόδους του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου. Αυτός είναι και ο βασικός παράγοντας που συμβάλει στο να εμφανίζονται οι Έλληνες εκπαιδευτικοί ότι διδάσκουν λιγότερο του διεθνούς μέσου όρου ετησίως. Ο συνολικός χρόνος που περνούν οι εκπαιδευτικοί στο σχολείο στην Ελλάδα είναι σημαντικά μεγαλύτερος του διεθνούς μέσου όρου (1.170 ώρες έναντι 1.030). Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί επίσης ότι οι Έλληνες εκπαιδευτικοί μετά την αποχώρησή τους από το σχολείο επιφορτίζονται με ένα μεγαλύτερο φόρτο εργασίας σε όρους προετοιμασίας, διόρθωσης γραπτών και εργασιών, κ.α., εξαιτίας της ενασχόλησής τους με άσχετα προς το αντικείμενο της διδασκαλίας καθήκοντα (γραμματειακής υποστήριξης) κατά την παραμονή τους σε αυτό.

Τέλος, ένα ζήτημα για το οποίο σπάνια γίνεται λόγος είναι η μισθολογική απαξίωση, καθώς όποιον μισθολογικό δείκτη και αν επιλέξει κανείς είναι ξεκάθαρο ότι οι Έλληνες εκπαιδευτικοί κατατάσσονται στους χειρότερα αμειβόμενους πανευρωπαϊκά.

 Εβδομαδιαίο Ωράριο Διδασκαλίας και Κατώτατος Μισθός στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Χώρα

Εβδομαδιαίο ωράριο διδασκαλίας

Ετήσιος κατώτατος μισθός

Ελάχιστο

Μέγιστο

Μέσο

Κατώτατος

Ονομαστικός

μισθός

Κατώτατος μισθός

σε Ισοδύναμα Αγοραστικής Δύναμης (ΡΡS)

Κατώτατος μισθός ως % του κατά κεφαλήν ΑΕΠ

Ελλάδα

18

23

20,5

12.424,5

14.608,2

75,3

Βέλγιο

20

24

22

31.434,8

27.902,8

88,3

Γερμανία

21

28

24,5

47.948,4

45.705,2

140,2

Ισπανία

20

20

20

33.480,0

37.200,0

148,8

Γαλλία

15

18

16,5

28.119,6

24.878,4

87,6

Ιταλία

18

18

18

25.731,5

25.537,3

97,1

Κύπρος

18

24

21

26.397,0

29.665,2

125,7

Λετονία

21

21

21

4.565,5

6.749,0

39,7

Λιθουανία

18

18

18

3.811,4

6.266,2

32,3

Λουξεμβούργο

21

21

21

81.249,3

67.085,7

95,7

Μάλτα

20

20

20

19.117,2

24.487,2

107,4

Αυστρία

20

22

21

33.756,6

30.212,6

88,6

Πορτογαλία

14

22

18

21.999,6

28.246,4

135,8

Σλοβενία

19

20

19,5

17.202,5

21.429,4

98,3

Σλοβακία

22

22

22

6.881,6

10.120,0

50,6

Φινλανδία

16

24

20

35.882,6

29.052,4

96,2

Κροατία

18

20

19

8.690,4

13.717,2

85,2

Ουγγαρία

22

22

22

6.446,4

11.123,2

63,2

Ρουμανία

16

18

17

3.391,2

6.829,5

47,1

Μέσος όρος Ε.Ε.

18,8

21,2

20

24.228,1

24.789,3

90,4

Η δεύτερη διάταξη που φέρνει το πολυνομοσχέδιο στοχεύει σε νέες συγχωνεύσεις σχολείων ιδιαίτερα στην πρωτοβάθμια όπως αναφέρει με βάση τον αριθμό των μαθητών και την οργανικότητα των σχολείων, δηλαδή πόσοι εκπαιδευτικοί είναι μόνιμοι. Η ΟΛΜΕ αναφέρει για 430 σχολεία τα οποία θα κλείσουν με την αναμοριοδότηση με την οποία αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών που «απαιτούνται» για να λειτουργήσουν, ειδικότητες ή κατευθύνσεις στα ΓΕΛ με αποτέλεσμα πολλά επαρχιακά σχολεία να κλείσουν.

Η αντιδραστική επέλαση στα δικαιώματα στις σπουδές της νέας γενιάς και των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών δεν θα σταματήσει στην ψήφιση των προαπαιτούμενών για τη 3η αξιολόγηση. Το «Νέο» Λύκειο, η αυτοαξιολόγηση – αυτονομία σχολικής μονάδας, η ενοποίηση των ειδικοτήτων των εκπαιδευτικών, η αδιοριστία και η μονιμοποίηση της ελαστικής εργασίας, η αξιολόγηση – πειθάρχηση, το χτύπημα των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων είναι τα μέτωπα που έχουν μπροστά τους οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές, μαζί με τη συνεχιζόμενη επίθεση στο δικαίωμα στη ζωή του συνόλου των εργαζομένων και της νεολαίας.

Ενάντια σ’ αυτήν επίθεση πρέπει να υποδομηθεί μαζικός, παρατεταμένος αγώνας αντίστασης και διεκδίκησης