Δημοσιεύθηκε στην Απόψεις,Αναδημοσίευση

Οι νέες τεχνολογίες στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση

του Παναγιώτη Μουρούζη

Η δική μου γενιά, δηλαδή η γενιά των γεννημένων τη δεκατία του ’50, με άλλα λόγια οι εκπαιδευτικοί που σήμερα σιγά-σιγά αποσυρόμαστε από την εκπαίδευση, ήταν η πρώτη γενιά που βίωσε την επανάσταση της τηλεόρασης στην εφηβική της ηλικίας. Ήταν η τελευταία γενιά που πρόλαβε να περάσει τα παιδικά της χρόνια παίζοντας στις αλάνες και όχι χαζεύοντας μπροστά στην τηλεόραση. Η τηλεόραση άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα τη ζωή μας, αφού μπορεί πλέον και μας χειραγωγεί σε όλα τα θέματα της καθημερινότητάς επιβάλλοντας εν τέλει το τι θα φάμε, πώς θα ντυθούμε, πώς θα διασκεδάσουμε, τι θα ψηφίσουμε και πολλά άλλα. Την  τεράστια ισχύ αυτού του μέσου την έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί μας, γι’ αυτό και προσπαθούν να εμφανιστούν στο γυαλί όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο, αφού αυτός τελικά και όχι το έργο τους ή τα προσόντα τους θα καθορίσει την εκλογή ή την επανεκλογή τους. Αυτό, όμως, το πανίσχυρο μέσο, χρησιμοποιήθηκε ανάλογα και στην εκπαιδευτική πράξη;

Συνέχεια ανάγνωσης «Οι νέες τεχνολογίες στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση»

Δημοσιεύθηκε στην Απόψεις,Αναδημοσίευση

Πίσω από τα χαμόγελα των Πρεσπών, τις περικεφαλαίες και τον Βουκεφάλα

του Θανάσης Τσιριγώτη

Πίσω από τα χαμόγελα των Πρεσπών, τις περικεφαλαίες και τον Βουκεφάλα κρύβεται η σκληρή πραγματικότητα. Αυτή που γέννησε η ιστορία και η… σοβαρότητα για το Μακεδονκό. Από μία άποψη, ο Μακεδονισμός είναι μια σύγχρονη έκφραση του εθνικισμού, αλλά και του αστικού κοσμοπολιτισμού στα Βαλκάνια. Ο πρώτος (εθνικισμός), μισεί τις πατρίδες των γύρω λαών κι αφηνιάζεται erga omnes. Ο δεύτερος (κοσμοπολιτισμός), προσπερνάει καλπάζοντας τα σύνορα και τα εθνοκράτη γιατί βλέπει μόνο τις αγορές και το αυγάτισμα των κερδών του. Όσα λοιπόν κρύφτηκαν κάτω απ’ το ιστορικό χαλί, βγαίνουν πάλι σαν εκδίκηση στο προσκήνιο και η ιστορία επαναλαμβάνεται, πότε σαν δράμα, πότε σαν κωμωδία. Ας πάρουμε τα πράγματα με χρονολογική σειρά. Τα έθνη είναι δημιούργημα των σύγχρονων αστικών χρόνων. Δεν υπήρχαν στην αρχαιότητα, παρότι στην περιοχή μας οι άνθρωποι μιλούσαν (περίπου) ίδια γλώσσα και είχαν ίδια θρησκεία. Αλλά η κοινωνική δομή ήταν η πόλη-κράτος και κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι όσοι πιστεύουν στους ίδιους θεούς ή θεό, (χριστιανοί, μουσουλμάνοι, βουδιστές), αποτελούν ενιαίο έθνος.

Από τα κεντρικά και νότια Βαλκάνια είχαν περάσει φουσάτα κατακτητών και ο καθένας άφηνε και τον «σπόρο» του. Από τον 6ο αιώνα μ.Χ και δώθε, τα σλαβικά φύλα (βασικά αγροτοκτηνοτρόφοι) κατέβηκαν από τον Βορρά στο Νότο, ρίζωσαν, αφομοιώθηκαν και αφομοίωσαν, σε καμία περίπτωση (όπως λέει ο γερμανός Φαλμεράυερ) δεν εκσλάβισαν τον Ελλαδικό χώρο, ώσπου ήρθαν οι Οθωμανοί Τούρκοι τον 14ο-15ο αιώνα και πλάκωσε σκλαβιά. Όταν απελευθερώθηκε η χώρα μας από τον τούρκικο ζυγό (1829), άρχισαν οι ιστορικές «κατασκευές». Και νάσου η τρισχιλιετής και αδιαίρετη ελληνική ιστορία, και νάσου η «ελληνική ψυχή» και το αίμα ρέζους… ελληνικό, που κυλάει στις φλέβες ανθρώπων οι οποίοι γνώρισαν 2000 χρόνια κατακτητές και που η λέξη «Έλληνας» δεν υπήρχε πουθενά. Ωστόσο, η ανακατασκευή των ιστορικών μύθων που πρέπει να κάνουμε δεν μπορεί να γυρίζει «το ραβδί ανάποδα» και να επιχειρεί έναν ιστορικό ρεβιζιονισμό (αναθεώρηση), αντιστρέφοντας τους πραγματικούς όρους. Ο αλυτρωτισμός για τον οποίο μιλούν αρκετοί δεν αφορά πρώτιστα στο όνομα. Ο αλυτρωτισμός -ιδιαίτερα ενός μικρού κράτους- σχετίζεται με τις πλάτες των ισχυρών. Στα Βαλκάνια ο αλυτρωτισμός -παλιός και νέος- φούντωσε και έγινε εμπόλεμη πράξη όταν οι αποικιοκράτες, και αργότερα οι ιμπεριαλιστές, αποφάσισαν να ξαναχαράξουν τα σύνορα με το αίμα των λαών. Το κύριο πρόβλημα με τους Σλαβομακεδόνες είναι ότι αποζητούν ασφάλεια και σιγουριά στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Αυτό αντιλήφθηκαν έγκαιρα τα υπερατλαντικά και ευρωπαϊκά γεράκια και έτρεξαν να κλείσουν άρον-άρον το ζήτημα για να προλάβουν Ρώσους και Κινέζους, που κι αυτοί μυρίζονται αίμα και κέρδος στην περιοχή. Στην πολυτάραχη και πολυκύμαντη διαδρομή της, η εγχώρια αριστερά και το επαναστατικό ΚΚΕ, πατώντας στο έδαφος του πατριωτισμού και του διεθνισμού διακήρυξε και εφάρμοσε μια πολιτική φιλίας, συνεργασίας και ισοτιμίας απέναντι στους Σλαβομακεδόνες. Αυτό δεν έχει σχέση με τον Αλέξανδρο, τον Φίλιππο και την αρχαία Μακεδονία. Δεν έχει καμία σχέση με τη γλώσσα και όσα εθνικιστικά οράματα έχουν οι εθνικιστές της γείτονος. Ούτε με τις χλαμύδες και τα σπαστά ελληνικά των ντόπιων «ελληνοφρενικών».

Η λύση του προβλήματος βρίσκεται σ’ αυτό που χρόνια προτείνει το Μ-Λ ΚΚΕ.

Ανατροπή της διπλής κυριαρχίας!

Συναδέλφωση των λαών!

Έξω οι μακελάρηδες από τα Βαλκάνια!

Λαοί των Βαλκανίων ενωθείτε, στον ιμπεριαλισμό αντισταθείτε!

Δημοσιεύθηκε στην Αναδημοσίευση,Κινητοποίηση

Γιατί ξεσηκώνονται οι εκπαιδευτικοί στην Κύπρο;

της Αδριανής Προκόπη

Σε μια μαζικότατη πορεία συμμετείχαν χιλιάδες εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων στην Κύπρο την Παρασκευή 13 Ιουλίου. Η πορεία ξεκίνησε από τα γραφεία της ΠΟΕΔ και κατέληξε στο Υπουργείο Παιδείας. Οι εκπαιδευτικοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις κλειστές πόρτες του Υπουργείου και έντονη παρουσία αστυνομικών μέσα στο κτίριο ενώ ήταν μια ειρηνική διαδήλωση διαμαρτυρίας, όπου δεν τους επετράπη καν η επίδοση υπομνήματος.

​Αιτία της μαζικότατης αυτής κινητοποίησης εν μέσω των θερινών διακοπών ήταν, σύμφωνα με τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες ΠΟΕΔ, ΟΕΛΜΕΚ και ΟΛΤΕΚ, «οι ετσιθελικές και μονομερείς αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου, μετά από τις εισηγήσεις του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού Κώστα Χαμπιαούρη, σχετικά με τον δήθεν εξορθολογισμό του εκπαιδευτικού έργου». Η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τις υποτιθέμενες προσπάθειες εξορθολογισμού είναι η διάλυση και αποδόμηση του δημόσιου και δωρεάν σχολείου, το ξεπούλημα της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως και τόσων άλλων δημόσιων αγαθών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Γιατί ξεσηκώνονται οι εκπαιδευτικοί στην Κύπρο;»

Δημοσιεύθηκε στην Αναδημοσίευση,Δελτίο Τύπου

Σχετικά με τις «κατά παρέκκλιση» αποσπάσεις εκπαιδευτικών συζύγων στρατιωτικών

ΕΛΜΕ Ξάνθης

Με τροπολογία που ψηφίστηκε πριν από λίγες μέρες ομόφωνα από τη βουλή παρέχεται, κατά παρέκκλιση, απόσπαση σε εκπαιδευτικούς συζύγους στρατιωτικών, σε σχολείο μέχρι 20 χιλιόμετρα από τη στρατιωτική μονάδα του/της συζύγου.

Κατανοούμε απόλυτα την ανάγκη για συνένωση των οικογενειών των στρατιωτικών. Δεν αντιλαμβανόμαστε όμως πλήρως γιατί αυτή η ίδια ανάγκη δεν υπάρχει στις οικογένειες των συναδελφισσών/ων που δεν είχαν την τύχη να παντρευτούν στρατιωτικούς αλλά έκαναν οικογένεια με άλλους συναδέλφους/ισσες, κοινούς Δ.Υ. ή, ας πούμε, ελεύθερους επαγγελματίες με σταθερή έδρα.